22.11.2011

Sevgili Feride farkındayım başından beri ağlama duvarı gibi hissediyorsun kendini. Haklısın bunu sana ben yaptım. Hep canım birşeye sıkıldığında, ona buna küstüğümde, depreştiğimde seninleyim. Feride bencilsin deme bana çünkü sen benim kara gün dostumsun. Bugün ben değil sen konuş istiyorum.

Gerçek bir arkadaş olabilmemiz için ne gerekiyorsa yapayım mesela. Halini hatrını sorayım. Güzellikleri paylaşayım seninle. Süprizler yapayım.

Biliyormusun? Ne zaman not etmek isteyipte senin karşına geçsem hep aynı heyecanı yaşıyorum. Çok değerlisin bebeğim. Hani ben anlatıyorum da öylece durup dinliyorsun ya sorgulamadan, yüzlerce soru sormadan, birşeylerin altını çizmeden, art niyet aramadan sadece benim için yani bu yüzden de seviyorum seni. Utanmıyorum seninle paylaşırken, aksine kendimi öyle özgür hissediyorum ki! Kendimin de farkına varıyorum.

Bazı zamanlarda hiç bir sebep yokken ağlamak geliyor içimden, konuşmak herşeyi, ortalığı dağıtmak. Sanki tüm bunları yaptığımda yüzlerde kilo ağırlık kalkacak üzerimden.

Bir sebep yokken değil aslında evrenin bize yaptığı baskı hiç de azımsanmayacak nitelikte.

Zaten hiç bir zaman herşey süt liman olmuyor. Bugün evrenin benim üzerimdeki etkisi hafifliyor. Şeytan kanıma işliyor ve herşey göze güzel geliyor. Yarın ise kasvetli bir havayla uyanıp birkaç sinir bozucu şeyle karşılaşıp bütün gün depreşicem kendi kendime.

Sadece hisler değişiyor. Zaman mekan insanlar bunların hepsi birer saçmalık. Mekan evren, zaman tartışılır, insanlar hep aynı. Ha yarın dinazor olursak o ayrı

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !